CD&V

Wie heeft zin in een generatiestrijd?

November 25 2011, 9:17am

Al enkele jaren trachten sommige jongeren de ouderen een schuldcomplex aan te praten. Ook in CD&V. Meestal denk ik: ’Ach, geen energie aan verspillen. Positief zijn. Dialoog. Bruggen slaan. Dat zijn de wachtwoorden van onze generatie.’ Maar als blijkbaar ‘een wanhoopskreet’ (Ampersand, november 2011) weerklinkt, dan moeten we daar uiteraard op reageren. Overigens waren er de jongste dagen geregeld ouderen die mij aanspraken over die wanhoopskreet en …op de eerste plaats met de vraag of die uit CD&V-rangen kwam dan wel uit een andere partij.Als taal en stijl van de aanvoerders van een generatiestrijd ongewijzigd blijft, vrees ik dat zij tenminste op één punt gelijk gaan krijgen, nl. dat ouderen zich niet de borst willen nat maken voor een samenleving zoals zij die voorstellen. Zestigplussers herkennen zich niet in een maatschappij waarin generaties tegenover elkaar staan en als strijdende partijen hun gelijk betwisten. Zij delen de versmallende blik die de maatschappelijke tegenstellingen projecteert in generatieconflicten niet. Zij kennen de ervaring van ‘iedere generatie strijdt voor haar belangen’ niet.Ouderen die ik ontmoet zijn dankbaar dat zij inderdaad meer dan vorige generaties hebben kunnen genieten van toenemende welvaart, kansen op onderwijs en participatie aan cultuur. Vaak na een kinder-en jeugdtijd van schaarste, geslotenheid en beperkende gezagsverhoudingen. Zij beseffen dat welvaart en sociale bescherming het resultaat zijn van een sociaal gericht beleid en waarderen dat. De inzet in het maatschappelijk leven en het vrijwilligerswerk van veel ouderen krijgen vaak het motief mee van ‘iets terug doen…want ik heb ook veel gekregen…’. Met lede ogen zien zij vaak dat hun kinderen ongeduldig en onmiddellijk gebruik willen maken van het spaarpotje dat zij ter beschikking hebben.De ‘gelijkwaardigheid en wederkerigheid’ waarin jongeren werden opgevoed blijken geen invloed te hebben wanneer zij als volwassenen over hun ouders spreken. Zestigplussers worden dan getypeerd als onverantwoordelijke burgers die ongegeneerd profiteren, die zonder schuldbesef ‘genieten’ van een pensioen en ‘het hazenpad kiezen’ in plaats van langer te werken, als ‘niet-werkende’ generaties die verzorgd willen worden…..Hoe kan in een dergelijk klimaat een dialoog tussen generaties gevoerd worden? Hoe kan solidariteit groeien?Gelukkig zijn de tegenstellingen tussen generaties voor een groot deel ‘opgefokt’ door enkelen die menen er politiek garen uit te spinnen. Ik heb de stellige indruk dat de tegenstellingen en gedeelde overtuigingen doorheen meerdere generaties lopen. Zestigplussers leven niet met oogkleppen en weten best dat ingrijpende maatregelen nodig zijn om onze welvaart en ons sociaal model te redden. En dat iedereen in onze samenleving een deel te dragen krijgt. En zij weten best wat het is : werken opdat komende generaties het zo goed –of zelfs beter- zullen hebben.Maar het voorstellen alsof zij een persoonlijke schuld af te lossen hebben om rechtvaardigheid tussen generaties te realiseren is niet terecht. Zeker niet als het stereotiepe beeld gegeven wordt alsof alle ouderen er warmpjes inzitten. Voor velen is er welvaart en een gezond langer leven. Gelukkig. Maar onder de 75-plussers leeft een op vier met een armoederisico, en eenzaam oud worden is allesbehalve een rooskleurig perspectief.Kortom: er is in onze samenleving al competitiviteit genoeg. Die tussen de generaties kunnen we missen. Eerder dan een generatiestrijd hebben wij een klimaat van verstandhouding nodig waarin snel maatregelen genomen worden voor duurzame perspectieven. Ook de maatregelen voor ouderen zullen een draagvlak vinden. Wij weten dat een dialoog over generaties heen mogelijk is… als ook de perspectieven gedeeld worden.An Hermans Algemeen voorzitter CD&V-senioren(Standpunt besproken en goedgekeurd op het algemeen bureau CD&V-senioren, 24 november 2011) 

                An Hermans Algemeen voorzitter CD&V-senioren verduidelijkt in een opiniestuk "Wie heeft zin in een generatiestrijd?" Dit standpunt werd  besproken en goedgekeurd op het algemeen bureau CD&V-senioren, 24 november 2011        





                An Hermans