4800 euro per maand

De kranten, het paleis en het OCMW trachten vandaag het brandje te blussen en pakken uit met het bericht dat de koning zelf geen euro verdient aan de zaak. Het geld zou immers naar de ‘Koninklijke Schenking’ gaan en het OCMW hoeft geen huur te betalen. Het bedrag zou alleen maar dienen om ‘de kosten’ (water en elektriciteit) te dekken. Veel verschil maakt dat niet. De essentie is en blijft dat het om een enorm bedrag gaat en dat heel veel mensen of gezinnen met véél minder rond moeten komen.

Nogal wat Vlamingen maken de som: 40 euro per dag en per persoon. Voor vier personen is dat dus 160 euro per dag of 4800 euro per maand. “Een kleine 5000 euro per maand voor één gezin. Niet moeilijk dat het OCMW en het land failliet gaan. Waar kan ik mij inschrijven”, schrijft iemand boos. “Ik denk dat ik ook maar eens ga solliciteren als asielzoeker,” oppert een ander. “Heb thuis nog wat plaats. Ik ga er hier ook vier leggen”, spot een derde. Waarop een vierde hoofdschuddend zucht: “Ik verhuur zelf een appartement voor vier personen tegen 450 euro per maand. Is het OCMW ook in mijn appartement geïnteresseerd tegen 4800 euro per maand? Of gelden die voorwaarden enkel voor de koning die al miljoenen euro’s per jaar krijgt?”

Dit kan alleen in België, het land waar de realiteit elke keer opnieuw straffer is dan de fictie.

4800 euro per maand

De kranten, het paleis en het OCMW trachten vandaag het brandje te blussen en pakken uit met het bericht dat de koning zelf geen euro verdient aan de zaak. Het geld zou immers naar de ‘Koninklijke Schenking’ gaan en het OCMW hoeft geen huur te betalen. Het bedrag zou alleen maar dienen om ‘de kosten’ (water en elektriciteit) te dekken. Veel verschil maakt dat niet. De essentie is en blijft dat het om een enorm bedrag gaat en dat heel veel mensen of gezinnen met véél minder rond moeten komen.

Nogal wat Vlamingen maken de som: 40 euro per dag en per persoon. Voor vier personen is dat dus 160 euro per dag of 4800 euro per maand. “Een kleine 5000 euro per maand voor één gezin. Niet moeilijk dat het OCMW en het land failliet gaan. Waar kan ik mij inschrijven”, schrijft iemand boos. “Ik denk dat ik ook maar eens ga solliciteren als asielzoeker,” oppert een ander. “Heb thuis nog wat plaats. Ik ga er hier ook vier leggen”, spot een derde. Waarop een vierde hoofdschuddend zucht: “Ik verhuur zelf een appartement voor vier personen tegen 450 euro per maand. Is het OCMW ook in mijn appartement geïnteresseerd tegen 4800 euro per maand? Of gelden die voorwaarden enkel voor de koning die al miljoenen euro’s per jaar krijgt?”

Dit kan alleen in België, het land waar de realiteit elke keer opnieuw straffer is dan de fictie.

Vlaams Belang stelt vast dat Visitbrussels voor de promotie van Brusselicious 2012 dankbaar gebruik maakt van de zogenaamde sociale media. Zo werd er ook een facebookpagina opgestart. Elke dag verschijnt er op die pagina wel een berichtje.

Die posts verschijnen vaak in het Frans, soms ook in het Engels; maar nooit in het Nederlands. Voor Visitbrussels mag Brussel dan wel de hoofdstad zijn van 500 miljoen Europeanen: Vlamingen horen daar blijkbaar niet bij.

Aangezien Visitbrussels als communicatieagentschap van het hoofdstedelijk gewest de plicht heeft om de taalwetgeving na te leven, is de facebookpagina rond Brusselicious 2012 dan ook totaal onaanvaardbaar.

Vlaams Belang fractievoorzitter in het hoofdstedelijk parlement, Dominiek Lootens, zal vrijdag hierover de Brusselse minister-voorzitter Charles Picqué ondervragen.

Vlaams Belang stelt vast dat Visitbrussels voor de promotie van Brusselicious 2012 dankbaar gebruik maakt van de zogenaamde sociale media. Zo werd er ook een facebookpagina opgestart. Elke dag verschijnt er op die pagina wel een berichtje.

Die posts verschijnen vaak in het Frans, soms ook in het Engels; maar nooit in het Nederlands. Voor Visitbrussels mag Brussel dan wel de hoofdstad zijn van 500 miljoen Europeanen: Vlamingen horen daar blijkbaar niet bij.

Aangezien Visitbrussels als communicatieagentschap van het hoofdstedelijk gewest de plicht heeft om de taalwetgeving na te leven, is de facebookpagina rond Brusselicious 2012 dan ook totaal onaanvaardbaar.

Vlaams Belang fractievoorzitter in het hoofdstedelijk parlement, Dominiek Lootens, zal vrijdag hierover de Brusselse minister-voorzitter Charles Picqué ondervragen.

Geen steun van Sarkozy

In 2007 kreeg de kandidatuur van Jean-Marie Le Pen nog de steun van Nicolas Sarkozy, maar vandaag liggen de kaarten helemaal anders. Sarkozy kon toen met een uitgesproken rechts discours - herinner u zijn uitspraken in de marge van de zware rellen in de Franse ‘banlieues’ - nogal wat kiezers verleiden. Ook kiezers van het FN. Die voelen zich nu in grote mate bedrogen en in de steek gelaten. Marine Le Pen slaagde er intussen met succes in het extreme blazoen van het FN af te schudden en de klare standpunten van de partij bekoren intussen grote lagen van de Franse bevolking: tegen massa-immigratie, tegen de globalisering, tegen de dictaten van de EU en vóór Franse soevereiniteit. Volgens sommige peilingen zou mevrouw Le Pen over Sarkozy kunnen springen en doorstoten naar de tweede verkiezingsronde op 6 mei. Begrijpelijk dat UMP-burgemeesters niet happig zijn om de kandidatuur van Marine Le Pen te steunen. Als Le Pen onverwacht uit de boot valt, stijgen de kansen van Sarkozy.

Intimidatie

Maar er is meer aan de hand. Zo zouden de UMP van Sarkozy en de Parti Socialiste hun burgemeesters zelfs onder druk zetten om geen handtekening te leveren. Burgemeesters die in 2007 de kandidatuur van Jean-Marie Le Pen nog mogelijk maakten, hebben zich dat nadien beklaagd. Hun namen verschenen in de krant, een aantal van hen kregen nadien geen plaats meer op de verkiezingslijst en sommigen kregen te horen dat hun gemeente naar subsidies kon fluiten. Fraai is dat allemaal niet. En democratisch? We laten het oordeel aan u over.

Het ‘peterschap’ moest beletten dat een of andere idioot een gooi kan doen naar het hoogste ambt in Frankrijk. Maar, het systeem zorgt er nu voor dat uitdagers van het politieke establishment bij voorbaat uitgeschakeld worden. Of men het eens is met Le Pen of niet, gek is ze niet. En dus verdient ze een eerlijke kans. Dat schrijft ook het linkse weekblad ‘Le Nouvel Observateur’: “Wat men ook vindt van het ideeëngoed van het FN, de afwezigheid van Marine Le Pen bij de presidentsverkiezingen zou een groot schandaal zijn in onze republiek.” Nog even en we weten of Marine Le Pen er bij is op 22 april.

Geen steun van Sarkozy

In 2007 kreeg de kandidatuur van Jean-Marie Le Pen nog de steun van Nicolas Sarkozy, maar vandaag liggen de kaarten helemaal anders. Sarkozy kon toen met een uitgesproken rechts discours - herinner u zijn uitspraken in de marge van de zware rellen in de Franse ‘banlieues’ - nogal wat kiezers verleiden. Ook kiezers van het FN. Die voelen zich nu in grote mate bedrogen en in de steek gelaten. Marine Le Pen slaagde er intussen met succes in het extreme blazoen van het FN af te schudden en de klare standpunten van de partij bekoren intussen grote lagen van de Franse bevolking: tegen massa-immigratie, tegen de globalisering, tegen de dictaten van de EU en vóór Franse soevereiniteit. Volgens sommige peilingen zou mevrouw Le Pen over Sarkozy kunnen springen en doorstoten naar de tweede verkiezingsronde op 6 mei. Begrijpelijk dat UMP-burgemeesters niet happig zijn om de kandidatuur van Marine Le Pen te steunen. Als Le Pen onverwacht uit de boot valt, stijgen de kansen van Sarkozy.

Intimidatie

Maar er is meer aan de hand. Zo zouden de UMP van Sarkozy en de Parti Socialiste hun burgemeesters zelfs onder druk zetten om geen handtekening te leveren. Burgemeesters die in 2007 de kandidatuur van Jean-Marie Le Pen nog mogelijk maakten, hebben zich dat nadien beklaagd. Hun namen verschenen in de krant, een aantal van hen kregen nadien geen plaats meer op de verkiezingslijst en sommigen kregen te horen dat hun gemeente naar subsidies kon fluiten. Fraai is dat allemaal niet. En democratisch? We laten het oordeel aan u over.

Het ‘peterschap’ moest beletten dat een of andere idioot een gooi kan doen naar het hoogste ambt in Frankrijk. Maar, het systeem zorgt er nu voor dat uitdagers van het politieke establishment bij voorbaat uitgeschakeld worden. Of men het eens is met Le Pen of niet, gek is ze niet. En dus verdient ze een eerlijke kans. Dat schrijft ook het linkse weekblad ‘Le Nouvel Observateur’: “Wat men ook vindt van het ideeëngoed van het FN, de afwezigheid van Marine Le Pen bij de presidentsverkiezingen zou een groot schandaal zijn in onze republiek.” Nog even en we weten of Marine Le Pen er bij is op 22 april.

Kostprijs: 2 miljard

De 13 provincies kostten de belastingbetaler jaarlijks 2 miljard euro, terwijl die taken perfect kunnen worden overgenomen door de gemeenten en het Vlaams Gewest. En daar zou flink in kunnen worden bespaard. 13 provincies wil ook zeggen, 13 gouverneurs, 60 gedeputeerden - elk met wagen en chauffeur -, 60 kabinetten, 13 griffiers, 678 raadsleden en 17.000 provinciale ambtenaren.

Wanneer aan de burgers gevraagd wordt een inspanning te leveren om de pensioenen betaalbaar te houden en ons welzijn op peil te houden, is het dan te veel gevraagd om eerst zelf het goede voorbeeld te geven?

Lees hier het volledige persbericht.

Kostprijs: 2 miljard

De 13 provincies kostten de belastingbetaler jaarlijks 2 miljard euro, terwijl die taken perfect kunnen worden overgenomen door de gemeenten en het Vlaams Gewest. En daar zou flink in kunnen worden bespaard. 13 provincies wil ook zeggen, 13 gouverneurs, 60 gedeputeerden - elk met wagen en chauffeur -, 60 kabinetten, 13 griffiers, 678 raadsleden en 17.000 provinciale ambtenaren.

Wanneer aan de burgers gevraagd wordt een inspanning te leveren om de pensioenen betaalbaar te houden en ons welzijn op peil te houden, is het dan te veel gevraagd om eerst zelf het goede voorbeeld te geven?

Lees hier het volledige persbericht.

In 2010 werden in ons land 1593 vreemdelingen door de politie, bijgestaan door de diensten van de sociale inspectie, voor zwartwerk aangehouden. In 2009 waren er dat 1626, in 2008 - 1746, in 2007 - 1921, in 2006 - 2128 en in 2005 - 2470. Opvallend is dat het aantal aanhoudingen jaar na jaar daalt. Ook het aantal illegale zwartwerkers dat effectief wordt gerepatrieerd daalt. In 2010 waren er 640 "administratieve weerhoudingen met het oog op verwijdering naar aanleiding van zwartwerk". In 2009 – 623, in 2008 – 625, in 2007 – 847 in 2006 – 1256 en 2005 – 1226.

In 2010 kregen 545 werkgevers via DVZ (Dienst Vreemdelingenzaken) een administratieve boete, waarbij bij de werkgevers die vreemdelingen illegaal hebben tewerkgesteld, de kosten met betrekking tot de verwijdering van de vreemdelingen - zijnde de repatriëringskosten en de verblijfskosten in een gesloten centrum - worden teruggevorderd. In 2009 kregen 659 werkgevers een soortgelijke boete.

Filip Dewinter: "De cijfers zijn ontgoochelend. Het aantal aanhoudingen en repatriëringen van vreemdelingen wegens zwartwerk daalt jaar na jaar. Ook het aantal wegens het tewerkstellen van zwartwerkende vreemdelingen beboete werkgevers vermindert jaarlijks. Het beleid tegen zwartwerk door vreemdelingen moet veel repressiever. Het aantal controles en repatriëringen moet omhoog. Het huidige beleid leidt tot quasi straffeloosheid. Momenteel is het dweilen met de kraan open".

In 2010 werden in ons land 1593 vreemdelingen door de politie, bijgestaan door de diensten van de sociale inspectie, voor zwartwerk aangehouden. In 2009 waren er dat 1626, in 2008 - 1746, in 2007 - 1921, in 2006 - 2128 en in 2005 - 2470. Opvallend is dat het aantal aanhoudingen jaar na jaar daalt. Ook het aantal illegale zwartwerkers dat effectief wordt gerepatrieerd daalt. In 2010 waren er 640 "administratieve weerhoudingen met het oog op verwijdering naar aanleiding van zwartwerk". In 2009 – 623, in 2008 – 625, in 2007 – 847 in 2006 – 1256 en 2005 – 1226.

In 2010 kregen 545 werkgevers via DVZ (Dienst Vreemdelingenzaken) een administratieve boete, waarbij bij de werkgevers die vreemdelingen illegaal hebben tewerkgesteld, de kosten met betrekking tot de verwijdering van de vreemdelingen - zijnde de repatriëringskosten en de verblijfskosten in een gesloten centrum - worden teruggevorderd. In 2009 kregen 659 werkgevers een soortgelijke boete.

Filip Dewinter: "De cijfers zijn ontgoochelend. Het aantal aanhoudingen en repatriëringen van vreemdelingen wegens zwartwerk daalt jaar na jaar. Ook het aantal wegens het tewerkstellen van zwartwerkende vreemdelingen beboete werkgevers vermindert jaarlijks. Het beleid tegen zwartwerk door vreemdelingen moet veel repressiever. Het aantal controles en repatriëringen moet omhoog. Het huidige beleid leidt tot quasi straffeloosheid. Momenteel is het dweilen met de kraan open".

Het is voor Vlaams Minister Bourgeois steeds de bedoeling geweest om via een proces van interne staatshervorming de huidige actieradius van de provincies te beperken. De taakstelling van de provincies zou worden afgeslankt en dit zou decretaal worden verankerd. De provinciebesturen zouden zich enkel nog met grondgebonden aangelegenheden kunnen inlaten.

Maar Minister Bourgeois botste met zijn voornemen op grote weerstand bij zijn coalitiepartners die in alle deputaties ruim zijn vertegenwoordigd. De minister moest inbinden en al vlug bleek dat de provincies op het vlak van de niet-grondgebonden aangelegenheden wel degelijk bevoegdheden zouden kunnen uitoefenen voor zover hen deze door of krachtens de wet of decreet worden toegekend. Bovendien zou de Vlaamse Regering in een bestuursakkoord ook specifieke taken m.b.t. deze materies kunnen toevertrouwen aan de provincies. Dit is vrijdag alvast al gebeurd voor de provinciale taakstelling rond welzijn, volksgezondheid en gezin die niet alleen wordt bevestigd maar ook decretaal zal worden verankerd. Tegelijkertijd valt nu ook al te horen dat de provincies ook verder onderwijs kunnen blijven organiseren (als inrichtende macht).

Het Vlaams Belang stelt vast dat sinds vrijdag nu wel officieel duidelijk is geworden dat de interne staatshervorming een maat voor niets aan het worden is. Aan de provinciale taakstelling wijzigt immers in de praktijk nagenoeg niets! Het lobbywerk van vooral de CD&V;en SP.a.-gedeputeerden heeft dus meer dan zijn vruchten afgeworpen, al is evenzeer duidelijk dat Minister Bourgeois mikt op bestuursdeelname van de N-VA in de deputaties na de provincieraadsverkiezingen van oktober a.s. Ook in dit dossier blijkt er een wereld van verschil tussen de verkiezingsbeloftes van de N-VA (afschaffing van de provincies) en de realiteit. Luister naar mijn woorden, maar kijk niet naar mijn daden is meer dan ooit het leidmotief van de N-VA!

Het is voor Vlaams Minister Bourgeois steeds de bedoeling geweest om via een proces van interne staatshervorming de huidige actieradius van de provincies te beperken. De taakstelling van de provincies zou worden afgeslankt en dit zou decretaal worden verankerd. De provinciebesturen zouden zich enkel nog met grondgebonden aangelegenheden kunnen inlaten.

Maar Minister Bourgeois botste met zijn voornemen op grote weerstand bij zijn coalitiepartners die in alle deputaties ruim zijn vertegenwoordigd. De minister moest inbinden en al vlug bleek dat de provincies op het vlak van de niet-grondgebonden aangelegenheden wel degelijk bevoegdheden zouden kunnen uitoefenen voor zover hen deze door of krachtens de wet of decreet worden toegekend. Bovendien zou de Vlaamse Regering in een bestuursakkoord ook specifieke taken m.b.t. deze materies kunnen toevertrouwen aan de provincies. Dit is vrijdag alvast al gebeurd voor de provinciale taakstelling rond welzijn, volksgezondheid en gezin die niet alleen wordt bevestigd maar ook decretaal zal worden verankerd. Tegelijkertijd valt nu ook al te horen dat de provincies ook verder onderwijs kunnen blijven organiseren (als inrichtende macht).

Het Vlaams Belang stelt vast dat sinds vrijdag nu wel officieel duidelijk is geworden dat de interne staatshervorming een maat voor niets aan het worden is. Aan de provinciale taakstelling wijzigt immers in de praktijk nagenoeg niets! Het lobbywerk van vooral de CD&V;en SP.a.-gedeputeerden heeft dus meer dan zijn vruchten afgeworpen, al is evenzeer duidelijk dat Minister Bourgeois mikt op bestuursdeelname van de N-VA in de deputaties na de provincieraadsverkiezingen van oktober a.s. Ook in dit dossier blijkt er een wereld van verschil tussen de verkiezingsbeloftes van de N-VA (afschaffing van de provincies) en de realiteit. Luister naar mijn woorden, maar kijk niet naar mijn daden is meer dan ooit het leidmotief van de N-VA!

‘Terrorismebestrijding’

Tayyip Erdogan zwaait nu al ruim negen jaar de plak in Turkije. Bij de laatste verkiezingen haalde hij zelfs meer dan de helft van de stemmen. Erdogan maakte meteen van zijn macht gebruik om de vleugels van het Turkse leger te kortwieken. Dat werd aanvankelijk ook toegejuicht door de democraten, maar het enthousiasme verdween al snel toen niet alleen honderden legerofficieren maar ook kritische journalisten en studenten achter de tralies gingen. Volgens de Journalistenbond zitten meer dan honderd journalisten vast. Daarmee bevindt Turkije zich in het donkere kielzog van China. Modelland? Hoezo? Erdogan houdt vol dat de gevangen journalisten niet aangehouden werden voor hun mening, maar omdat ze ‘terrorisme propageren’. Dat argument volstaat om dissidenten op te sluiten. Onder hen een journalist die in 2001 een reportage schreef over mogelijke corruptiepraktijken door de familie van Erdogan. “Die zit nu weg te kwijnen in Silivri” (de grootste gevangenis van Turkije) zei Erdogan met enig leedvermaak.

Mensenrechten?

Het Turkse leger was altijd de hoeder van de seculiere samenleving in Turkije, van de strikte scheiding tussen staat en moskee. Maar Erdogan wil de islam weer een prominente plaats geven in het politieke en openbare leven. Fundamentele mensenrechten worden met de voeten getreden. De door Erdogan gestuurde media voeren een haatcampagne tegen politieke tegenstanders. Minderheden zoals Koerden en christenen krijgen het hard te verduren. Maar hebt u onze grote ‘democraat’ Guy Verhofstadt dáár al over gehoord? Nee, natuurlijk niet. Bij de Open VLD willen ze Turkije nog altijd bij de EU. En dus schiet Verhofstadt alleen op Hongarije en Victor Orban. Een handige bliksemafleider voor het gebrek aan democratie in Brussel en de EU…

‘Terrorismebestrijding’

Tayyip Erdogan zwaait nu al ruim negen jaar de plak in Turkije. Bij de laatste verkiezingen haalde hij zelfs meer dan de helft van de stemmen. Erdogan maakte meteen van zijn macht gebruik om de vleugels van het Turkse leger te kortwieken. Dat werd aanvankelijk ook toegejuicht door de democraten, maar het enthousiasme verdween al snel toen niet alleen honderden legerofficieren maar ook kritische journalisten en studenten achter de tralies gingen. Volgens de Journalistenbond zitten meer dan honderd journalisten vast. Daarmee bevindt Turkije zich in het donkere kielzog van China. Modelland? Hoezo? Erdogan houdt vol dat de gevangen journalisten niet aangehouden werden voor hun mening, maar omdat ze ‘terrorisme propageren’. Dat argument volstaat om dissidenten op te sluiten. Onder hen een journalist die in 2001 een reportage schreef over mogelijke corruptiepraktijken door de familie van Erdogan. “Die zit nu weg te kwijnen in Silivri” (de grootste gevangenis van Turkije) zei Erdogan met enig leedvermaak.

Mensenrechten?

Het Turkse leger was altijd de hoeder van de seculiere samenleving in Turkije, van de strikte scheiding tussen staat en moskee. Maar Erdogan wil de islam weer een prominente plaats geven in het politieke en openbare leven. Fundamentele mensenrechten worden met de voeten getreden. De door Erdogan gestuurde media voeren een haatcampagne tegen politieke tegenstanders. Minderheden zoals Koerden en christenen krijgen het hard te verduren. Maar hebt u onze grote ‘democraat’ Guy Verhofstadt dáár al over gehoord? Nee, natuurlijk niet. Bij de Open VLD willen ze Turkije nog altijd bij de EU. En dus schiet Verhofstadt alleen op Hongarije en Victor Orban. Een handige bliksemafleider voor het gebrek aan democratie in Brussel en de EU…

Alles op één hoopje

Duitsland is erg geschrokken van de zogenaamde ‘pitta-moorden’, waarbij een groep neonazi’s (onder het oog van de veiligheidsdiensten en misschien wel met hun steun of medeweten?) enkele Turkse immigranten vermoordde. Maar het is natuurlijk al te gemakkelijk én intellectueel oneerlijk om dat in de schoenen te schuiven van Wilders en andere rechtse politici. De moorden kunnen net zo goed toegeschreven worden aan het falende immigratie- en integratiebeleid. Wilders zelf heeft dan ook meteen verontwaardigd gereageerd. En de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken heeft Berlijn laten verstaan dat de regering het niet eens is met de zienswijze van de Duitse overheidsfolder. In Berlijn worden respectabele rechtse standpunten, legitieme islamkritiek en geweld van neonazi’s immers op één hoopje geveegd. Zo moet bijvoorbeeld ook de website ‘politically incorrect’ het ontgelden. De frontale aanval tegen Wilders heeft zijn reden…

Ruimte op rechts

Duitsland heeft zelf geen grote slagkrachtige rechtse partij. En dat willen de traditionele partijen graag zo houden. Het offensief tegen Wilders en gelijkgezinden is dus vooral voor eigen binnenlands gebruik. In Berlijn wordt met spanning uitgekeken naar het mogelijke succes van René Stadkewitz. Die werd buiten gegooid uit de christendemocratische CDU omdat hij openlijk zijn steun betuigde aan Wilders. In 2010 richtte hij dan zijn eigen partij op: ‘Die Freiheit’ (De Vrijheid), naar het voorbeeld van de Nederlandse PVV. Misschien is de partij van Stadtkewitz geen lang leven beschoren en blijkt ook dat weer een politieke eendagsvlieg. Maar er is ook nog Thilo Sarrazin, de razend populaire en door het politieke establishment uitgespuwde auteur van de bestseller ‘Deutschland schaft sich ab’ (Duitsland schaft zichzelf af). In het boek wordt een vernietigende balans opgemaakt van het Duitse immigratie- en integratiebeleid. Volgens peilingen kan de voormalige socialist, met de vingers in de neus, 20 procent van de stemmen halen als hij met een nieuwe partij naar de verkiezingen zou gaan. U begrijpt het angstzweet in de Berlijnse salons.

Merkel neo-nazi?

Wie rechts de mond wil snoeren, hoefde in Duitsland maar de nazi’s of de concentratiekampen uit de kast met mottenballen te halen. Dat oude recept werd door pers en politiek ook op Sarrazin uitgeprobeerd, maar lijkt geen vat meer te hebben op de modale Duitser. Tot slot kan men zich afvragen of er geen foto van Angela Merkel ontbreekt in de folder van Justitie over het gevaar van ‘extreemrechts’. Was het niet Merkel zelf die onlangs verklaarde dat de multiculturele maatschappij “compleet mislukt” is? We kunnen ons voorstellen dat er in marginale neonazikringen instemmend applaus opsteeg. Maar heeft Merkel daarom ongelijk? Of maakt die nuchtere waarheid van de Duitse bondskanselier plots een neonazi? Of creëert ze daarmee een ‘voedingsbodem’ voor racistisch geweld? Hypocrisie en gespeelde verontwaardiging lijken ook in Berlijn een politieke deugd…

Alles op één hoopje

Duitsland is erg geschrokken van de zogenaamde ‘pitta-moorden’, waarbij een groep neonazi’s (onder het oog van de veiligheidsdiensten en misschien wel met hun steun of medeweten?) enkele Turkse immigranten vermoordde. Maar het is natuurlijk al te gemakkelijk én intellectueel oneerlijk om dat in de schoenen te schuiven van Wilders en andere rechtse politici. De moorden kunnen net zo goed toegeschreven worden aan het falende immigratie- en integratiebeleid. Wilders zelf heeft dan ook meteen verontwaardigd gereageerd. En de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken heeft Berlijn laten verstaan dat de regering het niet eens is met de zienswijze van de Duitse overheidsfolder. In Berlijn worden respectabele rechtse standpunten, legitieme islamkritiek en geweld van neonazi’s immers op één hoopje geveegd. Zo moet bijvoorbeeld ook de website ‘politically incorrect’ het ontgelden. De frontale aanval tegen Wilders heeft zijn reden…

Ruimte op rechts

Duitsland heeft zelf geen grote slagkrachtige rechtse partij. En dat willen de traditionele partijen graag zo houden. Het offensief tegen Wilders en gelijkgezinden is dus vooral voor eigen binnenlands gebruik. In Berlijn wordt met spanning uitgekeken naar het mogelijke succes van René Stadkewitz. Die werd buiten gegooid uit de christendemocratische CDU omdat hij openlijk zijn steun betuigde aan Wilders. In 2010 richtte hij dan zijn eigen partij op: ‘Die Freiheit’ (De Vrijheid), naar het voorbeeld van de Nederlandse PVV. Misschien is de partij van Stadtkewitz geen lang leven beschoren en blijkt ook dat weer een politieke eendagsvlieg. Maar er is ook nog Thilo Sarrazin, de razend populaire en door het politieke establishment uitgespuwde auteur van de bestseller ‘Deutschland schaft sich ab’ (Duitsland schaft zichzelf af). In het boek wordt een vernietigende balans opgemaakt van het Duitse immigratie- en integratiebeleid. Volgens peilingen kan de voormalige socialist, met de vingers in de neus, 20 procent van de stemmen halen als hij met een nieuwe partij naar de verkiezingen zou gaan. U begrijpt het angstzweet in de Berlijnse salons.

Merkel neo-nazi?

Wie rechts de mond wil snoeren, hoefde in Duitsland maar de nazi’s of de concentratiekampen uit de kast met mottenballen te halen. Dat oude recept werd door pers en politiek ook op Sarrazin uitgeprobeerd, maar lijkt geen vat meer te hebben op de modale Duitser. Tot slot kan men zich afvragen of er geen foto van Angela Merkel ontbreekt in de folder van Justitie over het gevaar van ‘extreemrechts’. Was het niet Merkel zelf die onlangs verklaarde dat de multiculturele maatschappij “compleet mislukt” is? We kunnen ons voorstellen dat er in marginale neonazikringen instemmend applaus opsteeg. Maar heeft Merkel daarom ongelijk? Of maakt die nuchtere waarheid van de Duitse bondskanselier plots een neonazi? Of creëert ze daarmee een ‘voedingsbodem’ voor racistisch geweld? Hypocrisie en gespeelde verontwaardiging lijken ook in Berlijn een politieke deugd…