Vlaams Belang

Akkoord = conflictstof

October 12 2011, 3:41am

12.10.2011 10.41u - Historisch, memorabel, miraculeus. Met die woorden wordt het 'vlinderakkoord' - genoemd naar de vlinderdas van Elio Di Rupo - omschreven. De Vlaamse onderhandelaars lieten zich strikken, maar daar was bij de presentatie van de zesde staatshervorming niets van te merken. Niets dan glunderende gezichten. Vooral aan Franstalige, maar ook aan Vlaamse kant. "Hopelijk zijn we er nu 20 jaar van af", zuchtte Caroline Gennez. IJdele hoop, zal al snel blijken. Zoals politicoloog Carl Devos in een eerste reactie al aangaf, gaat het niet om de beloofde 'Copernicaanse omwenteling' maar om "een typisch Belgisch akkoord." Een akkoord waarbij heel wat belangrijke knopen niét werden doorgehakt en dat ongetwijfeld voor nieuwe conflictstof gaat zorgen.

Geen fiscale autonomie

Akkoord, er verandert wel wat, maar niet elke verandering is een verandering ten goede. Vlaanderen krijgt extra geld, maar échte fiscale autonomie (een onderdeel van de Vlaamse regeringsverklaring) is nog ver af. In ruil voor de vermeende splitsing van BHV moet Vlaanderen straks elk jaar 500 miljoen euro extra ophoesten voor Wallonië én nog een keer hetzelfde bedrag voor Brussel. Daarbovenop komen er Franstalige rechters in Vlaams-Brabant, wordt de taalgrens opgeblazen en de eentaligheid van Vlaanderen opgeheven. Hoe een en ander te rijmen valt met het Vlaamse regeerakkoord en hoe Kris Peeters (CD&V;) dat verkocht moet krijgen? Joost mag het weten.

Halfslachtig

Vlaanderen krijgt dus een beetje fiscale autonomie en wat nieuwe bevoegdheden. Maar een aantal bevoegdheden worden maar half overgedragen naar de gemeenschappen. Dat geldt vooral voor het arbeidsmarktbeleid en de sociale zekerheid, nochtans twee domeinen waarin Vlaanderen al 22 jaar een eigen beleid wil voeren. Iets wat ook absoluut noodzakelijk is. De belastingen blijven een federale materie. Dat is jammer, want Vlaanderen wacht al sinds 1999 op de regionalisering van de vennootschapsbelastingen. Zoals we hier al eerder schreven, heeft Vlaanderen dus lang niet gekregen wat het wou. En wat het kreeg is - zoals ook Carl Devos opmerkt - heel voorwaardelijk. Zo staat er nu wel op papier dat de kinderbijslag wordt overgeheveld naar de gewesten, maar dat zal pas gebeuren als het kindergeld voor alle kinderen (werknemers en zelfstandigen) gelijk is gesteld. En dat kan nog wel even duren. Conclusie: alweer een Belgische, dus slechte staatshervorming. Vlaanderen krijgt wat borrelnootjes, afgekocht met veel geld en zware toegevingen. Een staatshervorming bovendien die niet zal leiden tot betere structuren en beter beleid, maar tot nieuwe conflicten. Met andere woorden: Vlaanderen heeft zich laten vangen...