Vlaams Belang

Er is geen andere weg

October 13 2011, 5:43am

13.10.2011 12.43u - In Journaal schiet ook de onafhankelijke publicist Mark Grammens met scherp op het communautaire akkoord. De schijnsplitsing van BHV belet immers niet dat de Franstalige voorrechten in Vlaams-Brabant in een of andere vorm blijven bestaan en dat Franstalig België er een wettelijke voet in huis blijven houden. Brussel krijgt een blanco cheque, wordt een volwaardig derde gewest en krijgt via de oprichting van een Metropolitane Gemeenschap uitzicht op verdere expansie. Als klap op de vuurpijl zullen de Brusselse Vlamingen geen parlementaire vertegenwoordiging meer kennen in België en met andere woorden politiek worden geliquideerd.

Franstaligen bereiden separatisme voor

Geen wonder dat bezuiden de taalgrens slechts triomfkreten zijn te horen. Grammens verwijst in dit verband onder meer naar de uitspraak van Béatrice Delvaux, voormalig hoofdredactrice van Le Soir, die in dezelfde krant onomwonden stelt dat alle akkoorden die onder leiding van Di Rupo werden gesloten, "beantwoorden aan de doelstellingen van de Franstaligen, namelijk de twee Franstalige gewesten, Brussel en Wallonië, in de best mogelijke uitgangspositie plaatsen voor de te verwachten definitieve splitsing van het land." Aan Vlaamse zijde staat daar absoluut niets tegenover.

Slachtoffers van België

Vlaanderen, dat een oase van welvaart en democratie zou kunnen zijn, krijgt ook na de 'zesde staatshervorming' niet de hefbomen in handen om een beleid te voeren dat is afgestemd op de eigen noden en behoeften. De gevolgen zijn ernaar: "Straks worden de belastingen verhoogd om uit de Belgische miserie te komen, maar dat zou niet nodig zijn want Vlaanderen is welvarend genoeg om een crisis te kunnen opvangen. Om uit het moeras recht te krabbelen, zal België gaan snoeien in allerlei welvaartsuitgaven, maar ook dat was niet nodig geweest in een Vlaanderen dat zelf zijn sociale zekerheid had kunnen regelen." Slotsom: "Wij zijn in de meest letterlijke zin de slachtoffers van België."

Niet onderhandelen, maar handelen

Vlaanderen, zo gaat hij verder, heeft niets meer te verwachten van de Franstaligen, evenmin als van 'onderhandelingen'. De blokkeringsmechanismen die zijn ingebouwd in het Belgische systeem neutraliseren immers elke Vlaamse wens naar verandering. Daar past volgens Grammens maar één antwoord op: "Vlaanderen moet zijn lot in eigen handen nemen. Het is de laatste jaren overduidelijk bewezen: er is geen andere weg."